Ja, dat is misschien niet de leukste boodschap... Mensen zijn er goed in om andere soorten uit te roeien. Hier hebben we allerlei efficiënte manieren voor gevonden, maar misschien minder bekend dat we dit ook doen door alle geluiden die we maken. En nu pakken ze ons terug. Als je goed luistert kan je het misschien voorkomen.

een stone henge van deze tijd. De bezoeker loopt een plek binnen tussen zuilen waarop steeds subliminale berichten worden getoond. Als de bezoeker ernaar probeert te kijken verdwijnen ze naar een andere zuil, net aan de zijkant van het blikveld. Met wat draaien aan de knoppen kan de bezoeker ervoor zorgen dat in het blikveld een verslavend fijn beeld wordt getoond. Kijkt de bezoeker naar een andere zuil, dan komt het beeld daar terecht. Een installatie over frictie en controle, over overgave en vrije wil.

Michel Reij maakt bijzondere machines om mensen te verwonderen. De Tehuti Brain Scanner toont hoe een MRI-scanner je hersenen in kaart brengt en hoe de inzichten gebruikt kunnen worden voor verschillende soorten onderzoek. De Origin of Life neemt je mee naar het begin van het leven op aarde en zet jou aan de knoppen om de optimale omstandigheden te creëren voor de eerste organismen. Met de Marconi kan je zonder enige ervaring direct Morse-code typen.

een muziek en geluidsinstallatie maakt gebruik van de bewegingen om ons heen. wind, licht, golven in water, deze zijn allemaal te gebruiken om klanken te maken of te beinvloeden. Doordat de installatie op een schip zit, zijn die elementen dichtbij.

- HOUD ER DE MOED MAAR IN - De ENORME James Webb-ruimtetelescoop heeft recent het verste sterrenstelsel tot nu toe waargenomen . VELE!!! miljarden lichtjaren ver weg van onze planeet. (check dat) Ofwel het ontdekken gaat hard hiermee op het moment. Het fenomenale duurzame energie project ITER gaat in samenwerking met DIFFER ( en vele anderen) in de nabije toekomst experimenteren met een ENORME al in aanbouw zijnde testreactor. (check dat) Ofwel het gaat hard hiermee op het moment. De AI slaat ons om de oren, en de robots worden alsmaar beter. Kortgeleden hadden we niet eens een mobiel. (check dat niet dat weet je) Ofwel de voortgang gaat hard hiermee op het moment. ik zelf speel op dit moment letterlijk en figuurlijk met heel veel verschillende biljartballen en ook nog eens op verschillende manieren, ( tot aan een natuurlijk niet werkende??? “perpetuum mobile” toe) kortgeleden had ik geen eens biljartballen. (Kom dat checken, ze klinken als ………..) Op deze manier houd ik de moed erin, en filosofeer/prakkiseer/creëer en relativeer mij verder een slag in de rondte. Ik heb mede daardoor TOTAAL geen zin in ruzie, laat staan in oorlog, het is bij mij vooral verbazing van wat er allemaal in het heelal ontdekt word, en liefde voor al het moois wat in vrede en vrijheid groeit en bloeit op deze zwevende!!! bol de aarde. En het kan mij dan ook niet hard genoeg gaan, dat iedereen dat gevoel heeft.

In een lege ruimte hangt een levensgrote canvas opberghoes voor een olifant. Het dier wordt beschermd tegen UV, vocht en temperatuurverschillen en kan zo langere tijd bewaard worden. Solide industriele ritsen zorgen voor een makkelijke instap. Met de multifuctionele draagbanden kan het dier zowel verplaatst worden als voor lange tijd opgeborgen in ieder standaard archiefsysteem.

Panoptica is een interactieve installatie waarin camera’s, beamers, monitoren en netwerken bezoekers live registreren en terugspiegelen. In de Digitale Cel wordt men bij binnenkomst aangesproken via audio in officiële toezichttaal, waardoor de bezoeker verandert in een datapunt. Beeldstromen worden geprojecteerd en opnieuw gemonteerd; een printer maakt data fysiek, terwijl een papierversnipperaar deze direct vernietigt. De techniek is zichtbaar materiaal en ambacht, geen decor. Panoptica onderzoekt hoe toezicht en dataverzameling zijn genormaliseerd en laat de grens tussen kijken en bekeken worden instorten. De kunst kijkt terug binnen een festivalcontext voor bètakunst en experimentele publieke ruimtes vol spanning, reflectie en technologische urgentie.

Hoe onstaat taal? Voor het onderzoeken van die vraag bouwden we een kolonie elektronische zangvogels waarmee we de evolutie van communicatie in een sociale soort vormgeven. Een kolonie electronische wezentjes krijgt stap voor stap nieuw gedrag. Publiek kan met ze interacteren door te fluiten. Welke soorten gedrag leiden tot communicatie? En wanneer wordt communicatie taal?

Kopiëren van DNA, mutaties en de juiste omstandigheden maken evolutie mogelijk. Het vraagt nogal wat om tot nieuw leven te komen hier en op andere planeten. Kopiëren is een van de belangrijkste processen. En is dat niet ook waar de kunsten om de hoek komt kijken? 
Dit beeldend werk reflecteert waar de kunstenaar terecht is gekomen. Al kopiërend en reflecterend ontstaat er een nieuwe wereld. Een omgeving met de toeschouwer als inwoner. Zijn wij aliens in dit construct? Of maakt het ruimte om nieuwe wezens te verwelkomen. Pola25 evolueert en is wellicht een aardse reactie op buitenaards leven.

Van ‘Wunderkammer van de 21e eeuw’ naar Realiteitskabinet Verandering is ontwikkeling, en het gaat nu razend nel. Als we met elkaar in verbinding willen blijven is het essentieel vragen te blijven stellen voordat de technologie er daadwerkelijk is. De kracht van de kunst zit in het zichtbaar maken van de complexiteit in plaats van het geven van antwoorden. Met betrokkenheid naar de toekomst, zijn wij bij machte het richtpunt te beïnvloeden! We zijn de spelende mens.

Kunst gebaseerd op wat er in de toekomst zou kunnen ontstaan op basis van nieuwe technologische ontwikkelingen.

verticalen als restvorm en licht - installatie met licht, kleur, verticale lijnen en vormen - schaduwen - herhaling - ritme - individualiteit - verschillend of allemaal hetzelfde?

Beweging genereert geluid, hergebruik van bestaand beeld en geluid is materiaal voor nieuw beeld en geluid parallel aan wat daaruit voortkomt. Be_lopen tijd is voortgang, een illusie? Zij is een voortdurend zijn, voortgaan terwijl elke stap stagneert in het NU. Een opstelling met videobeeld & geluid gegenereerd uit het werk zelf. Hergebruik van bestaande elementen in het beeld en het geluid om dit te verwerken in nieuwe concepten. Ook tijdens de presentatie van het project bij Kaalstaart is het werk steeds in beweging. .K O N S T R U K T.: bestaat uit kleine ventilatoren gerangschikt gerelateerd aan betreffende ruimte. Geluid komt voort uit materiaal dat beweegt en tegen elkaar aan schuurt. Wat vervolgens weer materiaal is voor compilaties die worden toegevoegd. Versterkt door video projectie die over het totale werk heen geprojecteerd wordt en waar elementen vallen, schuiven, heen en weer bewegen enzovoorts.

De Uitvinderij is een open atelier voor uitvinders in Wageningen.

In zijn schetsmatige, mechanische en Art-Brut sculpturen laat Float gevonden objecten en alledaagse materialen tot leven komen. Door middel van subtiele mechanische bewegingen krijgt het werk een ironische en humoristische lading. Kleine kinetische Dadaïstische objecten en installaties

Geïllustreerde visies op een hoopvolle toekomst op aarde. Het verkennen en verbeelden van optimistische ideeën over landbouw, voedsel, bodem en meer, en het herdefiniëren van hoe mensen harmonieuzer met (de) aarde kunnen samenleven. Deze editie van Kaalstaart roept As een sprookjesachtige, futuristische wereld op van vruchtbare grond die ons voedt en in stand houdt.

The video “Transparent like the concrete sea” is about being fluid, travelling the world as a story, narratives and the network they exist in. It starts with the story of cargo ships, carrying commodities and hitchhikers like the peach blossom jellyfish, an organism that starts as a tiny polyp. We never see it, until the climate change makes the temperature rise. Then it surprises us: jellyfish (also called medusas) in our sweet water, in our ponds, our canals, our lakes. So, there she is, Medusa, able to freeze our world.

Over tijd heeft de mens het Nederland deltalandschap naar haar hand gezet. Het gewoonlijk dynamische rivierenlandschap is vastgelegd in de tijd en ingekaderd met kribben en dijken. Echter bewijst de rivier zich onstuimig en dynamisch, door zich steeds dieper in het landschap in te snijden. Zo blijft de rivier ons bevragen en uitdagen: moeten wij gescheiden van elkaar leven? Het deltalandschap is immers gecreëerd door de rivier. De rivier herpakt haar ruimte, maar nu ondergronds. Zo overschrijdt ze grenzen en vindt zichzelf steeds opnieuw uit.

De Papierverscanneraar is geen apparaat maar een ritueel. Het is een schredder met het geheugen van een scanner, of een scanner met de honger van een schredder — een machine die niet slechts registreert, maar offert. Een concertkaartje, een boodschappenlijstje, een vergeelde foto verdwijnen in zijn opening en keren terug als licht, als data, als echo op een scherm. Het apparaat voert een onomkeerbare migratie uit — van tastbare vezels naar ontastbare data. Je verliest het gewicht, de geur, de rafelrand. Wat overblijft is het beeld. De Papierverscanneraar is een doorgangsmachine, een grensovergang tussen werelden. Maar wanneer de drager sterft, verandert ook de herinnering. Zonder aanraking wordt betekenis abstracter — misschien helderder, misschien armer.

Een installatie waarin gereflecteerd wordt op de Protein Transition, de eiwittransitie. Installatie met driedimensionaal werk, video en geluidscompositie.

In het werk van Mayke Verhoeven zijn 'kwetsbaarheid' en 'herinneringen' belangrijke thema's. Haar beelden en opstellingen hebben een verstild karakter. Haar suikerwerken lijken gestolde herinneringen uit vervlogen tijden. Verhoeven is gefascineerd door hoe mensen herinneringen bewaren en conserveren. Door het combineren van verschillende voorwerpen creëert ze een nieuw verhaal en maakt ze het persoonlijke, universeel. Het is niet voor niets dat Verhoeven materialen zoals suiker gebruikt. Daarmee benadrukt ze de kwetsbaarheid en vergankelijkheid. Waar ze voorheen nog in lood werkte (lood vergaat niet), kiest ze nu voor een sterke tegenhanger. Haar werk heeft een link met de 19e eeuwse romantiek waarin een hang naar het verleden en een verheerlijking van de eenzaamheid te zien is. Haar gevoel voor compositie en technische beheersing maken dat haar werk een esthetische beleving is waar genoeg ruimte overblijft voor de eigen interpretatie en associatie van de toeschouwer. -Ivonne Van der Velden (curator)

De Japanners hebben in hun tempelcultuur een wiskunde ontwikkeld die uitging van uitbeelden van wiskundige principes zonder woorden: de sangaku. Geïnspireerd door deze sangaku's heb ik een aantal kunstwerken ontwikkeld die aan de ene kant interessant zijn om te bekijken en aan de andere kant een wiskundig principe uitbeelden zonder woorden. Dat neemt niet weg dat het voor de leek wel eens fijn kan zijn om met gesproken woorden op weg te worden geholpen om de wiskunde zien in het kunstwerk. Te denken is aan: - Pythagoras danst: De stelling van Pythagoras - Möbius verknoopt: De Möbius trefoil volgens Escher - Pappus cirkelt: De rakende cirkels volgens Pappus